Door: Robin Punt
Spelregels en slapeloze nachten. Over één moment van pech, een slapeloze nacht en de onvoorwaardelijke liefde voor het spel.
Spelregels. Het is allemaal wat. Wij scheidsrechters van de KNVB moeten ze natuurlijk uit ons hoofd kennen. Elk jaar weer die spelregeltoets, en geloof me, een ruime voldoende is geen zesje. Nee, een acht of hoger is het minimum. Altijd zitten er van die strikvragen tussen waar je gegarandeerd intrapt. Maar de basisregels? Die móét je gewoon beheersen. En toch… dan sta je daar. HBOK tegen Sporting Martinus. 89 minuten heb je de wedstrijd volledig onder controle. Alles loopt gesmeerd: een paar terechte gele kaarten, lekker tempo, geen gezeur. En dan gebeurt het. Ik neem de verkeerde beslissing en bij de hervatting valt de gelijkmaker………Punt voor HBOK, zuur voor Sporting Martinus. Ik zie de gezichten nog voor me. Natuurlijk bied je na afloop je excuses aan, en de trainer van Martinus reageerde groots:
“Robin, het kan gebeuren. Zuur, maar we weten dat je je best doet.”
Hij zei ook: “Wij stonden daar helemaal verkeerd, hoe kunnen we dit zó verdedigen?” En hij gaf me een alcoholisch versnapering om het gezamenlijke leed te verzachten. Dat hielp, maar geloof me: die nacht heb ik niet geslapen. Als scheidsrechter maak je vaker fouten zonder gevolgen en dan ben je opgelucht dat het geen impact had. Maar nu wél………Zo is het nu eenmaal: je bent zo goed als je laatste wedstrijd. En hoewel ik 89 minuten prima floot, blijft dat ene moment hangen. Gelukkig zijn we mensen, en mensen maken fouten. Alleen… dat vieze smaakje blijft nog even. Daar staat tegenover dat de derde helft bij HBOK altijd gezellig is. Zeker die middag met live muziek. Een slokje, een praatje, en toch ook een beetje eelt op de ziel. Ik hou ervan…Maar de les is duidelijk: dit laat ik niet nog eens gebeuren.
Ons scheidsrechters vak is toch een prachtige hobby. Zo floot ik laatst bij ARC in Alphen aan den Rijn. Wat een vereniging: 2.000 leden, een sponsorhome waar menig profclub jaloers op is en een ontvangst die je alleen maar als warm kunt omschrijven. Echt top. De week erna was ik bij DOS Kampen – CSV Apeldoorn, waar Jaap Stam tegenwoordig trainer is. Daar kreeg ik een mooi bosje bloemen, tijdens de week van de scheidsrechter. Fijn dat ook zij aan ons denken, zo heb je ook weer iets moois om mee naar huis te nemen.
Afgelopen week floot ik vlak bij de Duitse grens, in Huissen. Samen met mijn assistenten en begeleider waren we in totaal tien uur onderweg……..voor een wedstrijd van anderhalf uur in de eerste klasse. Zelf vind ik dat eigenlijk een beetje van de gekke. Volgens mij zijn er genoeg scheidsrechters in de regio en zou dit soort ritten voorbehouden moeten zijn voor divisieniveau. Maar de aanstellingen in mijn groep worden landelijk geregeld, dus dan word je bijna het hele land doorgestuurd.
Nu breekt de herfstvakantie aan. Even niets fluiten, dus tijd genoeg om de spelregels nog eens goed door te bladeren. Dat ene moment staat immers voor altijd in mijn geheugen gegrift. Maar hé, het leven van een scheidsrechter blijft onvoorspelbaar. Soms ben je de man van de wedstrijd, soms de man van dat ene moment. Uiteindelijk telt maar één ding: we doen het allemaal uit liefde voor het spel.
Robin Punt schrijft regelmatig een column voor Het Utrechtsche Voetbal. Punt fluit al ruim 20 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Voor het eerste seizoen een landelijk veelgelezen Column op het Utrechtsche Voetbal: ‘door de ogen van de scheids’, wat hij meemaakt, voor, tijdens of na wedstrijden of gewoon zomaar wat hem bezighoudt. Punt is naast scheidsrechter ook begeleider/ coach ontwikkeltraject-scheidsrechter én Vriend van het Utrechtsche Voetbal met zijn bedrijf Intertime Klokken.
