Door: Robin Punt
Het seizoen is al over, voordat het nog maar net begonnen is…..
Zoals jullie allemaal weten, schrijf ik mijn column voor Het Utrechtsche Voetbal (en het Amsterdamsche) altijd met veel plezier. En zo fluit ik ook: met plezier. Ik was op vakantie gevallen, mijn enkel deed mee aan een eigen survivaltocht en ik kwam terug met meer pijnstillers dan ansichtkaarten. Hier had ik even geen plezier…..Gelukkig viel de schade mee en was ik na een aantal uitgeruste weken weer fit genoeg om in de Tweede divisie als vierde man te starten – dat mag je dan weer positief noemen. Vorige week uit bij Huizen de eerste meters gemaakt en nog een laatste bekerwedstrijd. Eindelijk kan zaterdag 20 september ook het “echte” seizoen beginnen .
Ik mag naar ARC in Alphen aan den Rijn, dat tegen Forum Sport speelt uit Den Haag. Afgelopen week stond ik bij VIOS-W in Warmenhuizen – u weet wel, dat pittoreske dorp vlakbij Schoorl. Het was maar drie kwartier rijden, tussen de pittige regenbuien door. De tegenstander (CSW uit Wilnis) deed er ruim een uur en een kwartier over …..en dat voor een potje bekervoetbal. Hier hebben al meerdere mensen hun vraagtekens bij gezet, of dat een beetje dichterbij kon, maar toch terug naar afgelopen zaterdag. Daar aangekomen: prachtig sportpark, warm welkom van het bestuur, en twee trainers die reeds gepokt en gemazeld waren in het voetbal. Jeffrey Vlug bij CSW en Jeroen Kroes bij Vios. Handjes, praatjes, en hup: fluiten maar.
Mooie middag!
De wedstrijd zelf? Prima pot. Veel wind, dus ik dacht slim te zijn: anticiperen op waar die bal heen waaide. Het resultaat: ik liep soms al vóór de aanval uit. Goed idee, totdat je merkt dat je midden in de zestien staat terwijl de spits nog moet beginnen. Grapje, zo erg was het niet. Maar ach, beter te vroeg dan te laat – dat is mijn motto. Als man van de tijd …..Tien wissels, een paar overtredinkjes, een scheidsrechter, spelers met humor en een kwinkslag. Uiteindelijk 24 tevreden handjes na afloop. Mooie middag!
Rapportage
En toen… ja, toen kwam de begeleiding. Of tenminste het *rapport* …… van ‘begeleiding’ was geen sprake. Vroeger had je van die mannen die zich achter een boom verstopten in een lange regenjas, en zo proberen alles te noteren wat je vooral niet goed deed. Tegenwoordig heet het ‘begeleiding vanuit de KNVB’. Klinkt modern, professioneel. Ik kreeg er ook één. Alleen: ik heb de begeleider niet gezien. Niet voor de wedstrijd, niet tijdens, niet na afloop. Hij stelde zich niet voor, maar wist wel dat ik een gele kaart had gemist. Volgens hem zat ik daarmee ‘onder verwachting’. Ook het volgen vond hij ‘onder verwachting.’ Nou, dat is knap, want mijn eigen verwachting was vooral een leuke wedstrijd en een gelijkspel. Dat had ik gewoon gehaald. Volgens mij was de nieuwe vorm van begeleiding bedoeld om handvatten te geven om nog beter te worden, daar kan je dan een zelfreflectie formulier voor invullen. Echter geen contactgegevens uitgewisseld, dus ja dan reflecteer ik het wel in deze column.
Ver rijden
Maar goed, blijkbaar moet ik in de spiegel kijken. Dat heb ik gedaan. En wat zag ik? Een scheidsrechter die vooral plezier had in een leuke wedstrijd. Geen gele kaarten nodig, excuses aangenomen, spelers en trainers tevreden. Maar in het rapport: fout, fout, fout. Afbraak cultuur noem ik dat. Of beter ; de snelste manier om (jonge)scheidsrechters het plezier te ontnemen. Voor mij geen probleem hoor – ik fluit door. Ik kan wel tegen een stootje. En misschien had ie wel gelijk maar eerlijk: als je begeleiding krijgt, laat dat dan ook voelen als begeleiding. Een handje, een tip, een glimlach. Niet alleen een lijstje met dingen die mis gingen en de mededeling na afloop tegen het bestuur dat het ‘toch wel ver rijden’ was naar de Veluwe. Dan denk ik: laat hem lekker daar blijven. Ik heb mijn plezier in het fluiten, maar zo’n rapport is wel de snelste manier om het seizoen te beëindigen. Voordat het eigenlijk begonnen is. En toch: ik fluit weer met een lach. Want geloof me, er komt altijd weer een volgende wedstrijd. En als de wind weer zo strak over het veld staat, loop ik waarschijnlijk weer voor de aanval uit. Maar hé, dan heb ik in ieder geval mijn conditietest alvast gehaald.
Robin Punt schrijft regelmatig een column voor Het Utrechtsche Voetbal. Punt fluit al ruim 20 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Voor het eerste seizoen een landelijk veelgelezen Column op het Utrechtsche Voetbal: ‘door de ogen van de scheids’, wat hij meemaakt, voor, tijdens of na wedstrijden of gewoon zomaar wat hem bezighoudt. Punt is naast scheidsrechter ook begeleider/ coach ontwikkeltraject-scheidsrechter én Vriend van het Utrechtsche Voetbal met zijn bedrijf Intertime Klokken.
