Venlo, Doetinchem, Groningen en Almelo. Wat gebeurde daar allemaal?
De teleurstelling van de zomer hing nog ergens achter in zijn hoofd, zoals een wolk die je niet ziet maar wel voelt. Toch stond Milan de Jong elke dag weer op met hetzelfde ritueel: schoenen strikken, bal mee onder de arm, blik vooruit. Milan is geen gewone jongen van twaalf, niet alleen een talentje, maar iemand die vooral niet wilde opgeven. En Milan’s agenda bewees dat: bijna zeven dagen per week is Milan bezig met voetbal. Niet omdat het moet, maar omdat hij het niet anders wíl(de).
Sinds dit nieuwe seizoen is hij ook trainer van de MO11 in zijn woonplaats Driebergen. Maandag en soms woensdag erbij, als heuse trainer. “Ik stuur ze een beetje, help ze met positie kiezen,” vertelt hij, terwijl hij lacht alsof hij zelf niet helemaal kan geloven dat hij, twaalf jaar oud, nu al een soort mini-trainer is. Rustdagen? Die zijn er zelden. “Zondag is een soort rustdag… Hoewel! ,,Ik werk dan een performance programma af bij Topfit en ik doe nog een groepstraining op een andere locatie. Maandag doe ik fysiek niet zoveel, dan geef ik mezelf even rust,” vertelt Milan. Maar zelfs dan kriebelt het.
Venlo
Toen hij oefenwedstrijden speelde tegen VVV Venlo, kwam iets in Milan los. De uitdaging was groter, het tempo hoger, precies wat hij wilde. “Het was soms wel lastig,” geeft hij toe. “Soms leek het alsof ik iets minder hard liep, maar ze waren gewoon een slag sneller.” Maar opgeven deed hij nooit. In twee wedstrijden liet hij zien waarom Spakenburg hem ooit zo graag wilde hebben: een hattrick en een 4-0 overwinning. Zijn drie goals tegen VVV waren allesbehalve simpel: één intikkertje, kwestie van op de juiste plek staan; één op een crosspass, strak ingeschoten; en de laatste vanuit een onmogelijke hoek, met curve — het soort doelpunt dat niet alleen talent, maar ook durf verraadt.
Er gebeurde ook iets anders. Bij een hoekschop zat een tegenstander voortdurend te zeuren en te duwen. “Ik duwde hem weg,” zegt Milan zonder opsmuk. “Hij werd boos. Hij werd gewisseld.”
Een kleine overwinning binnen de grote wedstrijd: hij had Milan uit zijn spel willen halen, maar Milan bleef koel. Terug bij de O13-1 sv Spakenburg: een kans die toch kwam. Op 4 november kwam het bericht dat alles veranderde: Milan mocht tóch meetrainen met de O13-1 van SV Spakenburg, het team dat uitkomt in de tweede divisie. Zijn ogen straalden weer zoals vroeger. “Ik voelde me welkom,” zegt hij. Bij zijn eerste minuten kwam hij binnen de lijnen tegen De Graafschap O13-1, in Doetinchem. Spakenburg stond al op ruime achterstand. “De bal ging alleen maar direct naar de spits,” zegt Milan. “En hij speelde niet veel over.” De tegenstander was ook veel sterker, spelers waren veel sneller, trainden zes keer per week — een geoliede machine met topsportbegeleiding, voedingsschema’s en alles erop en eraan. Maar Milan stond er tussen. Hij verzoop niet. Hij bleef doen wat hij kon.
En toen kwam er een compliment waar hij nog steeds van glundert: “Je deed niet onder voor de rest.” Voor een jongen die maandenlang aan zichzelf moest twijfelen, was dat misschien wel meer waard dan welke overwinning ook. Dan de wedstrijd in Groningen: bewijs van groei. Want ook tegen FC Groningen O13 mocht Milan weer minuten maken. Iets over de helft kwam hij erin. Daarna kreeg het team nog maar twee doelpunten tegen. Milan bracht rust. Stabiliteit. En misschien nog het allerbelangrijkste: hij voelde opnieuw dat hij erbij hóórde. Waar gaat dit heen? Of hij nu structureel bij de O13-1 mag blijven, weet hij nog niet. Maar waar hij eerst twijfelde of anderen hem wel zagen, voelt hij nu dat hij wordt opgemerkt. Hij laat zijn voeten spreken. Hij werkt. Hij traint. Hij coacht. Hij blijft geloven dat het goed komt – en vooral: hij blijft voetballen.
Afgelopen weekend werd Milan wederom meegevraagd met de O13 in het verre Enschede, de kampioen van de tweede divisie FC Twente/Heracles Almelo. Hoe het verder gaat met Milan zijn voetbaldroom leest u binnenkort in deel drie.
Foto: Milan de Jong
